แนวทางทุนมนุษย์เทียบกับวิธีต้นทุนแรงเสียดทาน

สองวิธีนี้เป็นคู่แข่งในการประเมินมูลค่าผลิตภาพที่สูญเสียไปจากการเจ็บป่วย ความพิการ หรือการเสียชีวิต ในการศึกษาต้นทุนโรคและต้นทุนผลประโยชน์ แนวทางทุนมนุษย์ (HCA) ตีมูลค่าผลผลิตที่สูญเสียทั้งหมดตลอดช่วงที่ขาดงานด้วยอัตราค่าจ้าง ส่วนวิธีต้นทุนแรงเสียดทาน (FCM) ตีมูลค่าเฉพาะช่วงสั้นกว่าที่นายจ้างต้องใช้จริงเพื่อฟื้นฟูการผลิต การเลือกระหว่างสองวิธีเปลี่ยนค่าประมาณต้นทุนทางอ้อมได้สองเท่าหรือมากกว่า

ทำไมจึงสำคัญ

ต้นทุนทางอ้อม (ผลิตภาพ) เป็นหนึ่งในรายการที่ถกเถียงกันมากที่สุดในเศรษฐศาสตร์สุขภาพ ก็เพราะสองวิธีมาตรฐานให้ผลต่างกันมาก HCA ถือว่าทุกวันที่ขาดงานเป็นวันที่เศรษฐกิจสูญเสียผลผลิตจริง ตีมูลค่าด้วยค่าจ้างเต็มตลอดระยะเวลา — หรือตลอดชีวิตการทำงานที่เหลือในกรณีเสียชีวิตหรือพิการถาวร FCM โต้ว่าในเศรษฐกิจที่มีการว่างงานและมีส่วนเกินในตลาดแรงงาน การขาดงานระยะยาวส่วนใหญ่ไม่ได้ลดผลผลิตระดับชาติจริง เมื่อนายจ้างฝึกคนทดแทนหรือจัดงานใหม่ เฉพาะ "ช่วงแรงเสียดทาน" — เวลาที่ใช้ฟื้นฟูการผลิตสู่ระดับเดิม — เป็นการสูญเสียที่แท้จริง FCM จึงให้ค่าประมาณต้นทุนทางอ้อมต่ำกว่าและระมัดระวังกว่า HCA อย่างเป็นระบบ และทั้งสองไม่ใช่เชิงอรรถที่ใช้แทนกันได้: เป็นทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ต่างกันว่า "ผลิตภาพที่สูญเสีย" หมายถึงอะไร นี่ยังเป็นเหตุผลที่ กรณีอ้างอิงของ NICE ละต้นทุนผลิตภาพเป็นค่าเริ่มต้น และรายงาน หากมี แยกเป็นการวิเคราะห์ความอ่อนไหวมุมมองสังคม แทนที่จะผสมเข้าใน ICER กรณีอ้างอิง — ดูมุมมองการวิเคราะห์

คณิตศาสตร์

แนวทางทุนมนุษย์:
ต้นทุน_HCA = ค่าจ้างรายวัน × วันที่สูญเสีย

วิธีต้นทุนแรงเสียดทาน (แบบง่าย ฝาด้วยช่วงแรงเสียดทาน):
ต้นทุน_FCM = ค่าจ้างรายวัน × min(วันที่สูญเสีย, วันช่วงแรงเสียดทาน)

วันช่วงแรงเสียดทาน = ค่าประมาณเฉพาะประเทศ/ภาคส่วนของเวลาที่ใช้ฟื้นฟูการผลิต
                     (ในอดีตราว 85 วันในคู่มือต้นทุนของ iMTA เนเธอร์แลนด์;
                     แตกต่างตามประเทศและมีการประเมินใหม่เป็นระยะ)

ความขัดแย้งทั้งหมดระหว่างสองวิธีอยู่ที่ min(): HCA ไม่เคยจำกัด วันที่สูญเสีย ต้นทุนจึงโตตลอดช่วงที่ขาดงาน ส่วน FCM จำกัดวันที่นับไว้ที่ช่วงแรงเสียดทาน ไม่ว่าการขาดงานจริงจะยาวเพียงใด

ตัวอย่างที่คำนวณแล้ว

พนักงานขาดงาน วันที่สูญเสีย = 180 วัน มี ค่าจ้างรายวัน = £150

แนวทางทุนมนุษย์:

ต้นทุน_HCA = 150 × 180 = £27,000

วิธีต้นทุนแรงเสียดทาน ด้วย วันช่วงแรงเสียดทาน = 85 (เกณฑ์เปรียบเทียบเดิมของ iMTA เนเธอร์แลนด์ ตามการประเมินใหม่เป็นระยะของคู่มือ):

ต้นทุน_FCM = 150 × min(180, 85) = 150 × 85 = £12,750

£12,750 ของ FCM น้อยกว่าครึ่งของ £27,000 ของ HCA สำหรับการขาดงาน เดียวกัน — การเลือกวิธีอย่างเดียวก็เปลี่ยนกรณีต้นทุนโรคได้มากแล้ว ก่อนจะแตะข้อสมมติอื่นใด

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

สิ่งนี้แมปตรงกับวิธีที่ทีมประเมินต้นทุนการลาออกของวิศวกร:

การคิดต้นทุนการลาออกแบบ HCA: ตีมูลค่าการสูญเสียเป็นเงินเดือนเต็มของวิศวกรที่ลาออกตลอดช่วงที่ตำแหน่งว่าง นี่คือรูปแบบไร้เดียงสาของแบบจำลองต้นทุนการลาออกส่วนใหญ่ และประเมินสูงเกินด้วยเหตุผลเดียวกับที่ HCA ประเมินผลิตภาพที่สูญเสียสูงเกิน — สมมุติว่าความสามารถที่ว่างนั้นผลิตเต็มที่ตลอดและไม่มีสิ่งอื่นดูดซับช่องว่าง ดูการรักษาพนักงานไว้ ซึ่งหาปริมาณห่วงโซ่การสรรหา/ปรับตัว/ครอบคลุมตำแหน่งว่างที่วิธีนี้ป้อนเข้า
การคิดต้นทุนการลาออกแบบ FCM: ตีมูลค่าการสูญเสียเฉพาะเวลาจริงที่ใช้หาและปรับตัวคนทดแทน — "ช่วงแรงเสียดทาน" ของงานวิศวกรรม นี่เป็นตัวเลขที่ปกป้องได้มากกว่าสำหรับกรณีธุรกิจ เช่นเดียวกับที่ FCM เป็นทางเลือกที่ระมัดระวังกว่าในการศึกษาต้นทุนโรค
วินัยเบื้องหลังเดียวกับต้นทุนค่าเสียโอกาส: ตีมูลค่าทรัพยากรที่ถูกแทนที่ตามสิ่งที่สูญเสียจริง ไม่ใช่ตามผลคูณของระยะเวลาพาดหัวกับอัตรา

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

ผสม HCA และ FCM ในการวิเคราะห์เดียว หรือรายงานเพียงวิธีเดียวโดยไม่เปิดเผยการเลือก ข้อมูลการขาดงานชุดเดียวกันให้ต้นทุนที่รายงานต่างกัน 2 เท่าหรือมากกว่าตามวิธี ต้องระบุการเลือก ไม่ใช่ซ่อน
ใช้ HCA ในกรณีมุมมองสังคมโดยไม่ระบุว่าเป็นการวิเคราะห์ความอ่อนไหว กรณีอ้างอิงของ NICE ละต้นทุนผลิตภาพอย่างชัดเจน ค่าประมาณ HCA มุมมองสังคมควรอยู่ในการวิเคราะห์สถานการณ์ ไม่ใช่ใน ICER พาดหัว
ใช้วิธีใดวิธีหนึ่งกับงานที่ไม่ได้รับค่าจ้างหรืองานนอกตลาด (เช่น การดูแล) โดยไม่ปรับ ทั้งสองวิธีใช้อัตราค่าจ้างเป็นตัวแทนมูลค่า ซึ่งไม่ส่งต่อไปยังงานที่ไม่มีค่าจ้างตลาดอย่างสะอาด

แหล่งที่มา

Koopmanschap MA, Rutten FFH, van Ineveld BM, van Roijen L. "The friction cost method for measuring indirect costs of disease." Journal of Health Economics 1995;14(2):171-89.
Drummond MF, Sculpher MJ, Claxton K, Stoddart GL, Torrance GW. "Methods for the Economic Evaluation of Health Care Programmes." 4th ed. Oxford University Press — บทว่าด้วยต้นทุนผลิตภาพ
NICE health technology evaluations manual (PMG36) — มุมมองกรณีอ้างอิงและแนวทางมุมมองสังคมที่เป็นทางเลือก. https://www.nice.org.uk/process/pmg36