เกณฑ์ความเต็มใจจ่าย

เกณฑ์ความเต็มใจจ่ายคือจำนวนเงินสูงสุดที่ระบบสุขภาพเต็มใจจ่ายต่อหนึ่งหน่วยผลลัพธ์สุขภาพ (เช่น ต่อ QALY) ก่อนที่จะปฏิเสธเทคโนโลยีว่าไม่คุ้มทุน

ทำไมจึงสำคัญ

เกณฑ์นี้เป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจนที่กำหนดว่าเทคโนโลยีใหม่จะได้รับเงินทุนหรือไม่ และสะท้อนถึงต้นทุนค่าเสียโอกาสของระบบ — จำนวนสุขภาพที่เงินจำนวนเดียวกันซื้อได้จากที่อื่นในระบบ

คณิตศาสตร์

ไม่มีสูตรเดียว; เกณฑ์มักกำหนดเป็นช่วง เช่น £20,000–30,000 ต่อ QALY ของ NICE ในสหราชอาณาจักร หรือ $50,000–150,000 ที่ใช้กันทั่วไปในสหรัฐอเมริกา

ตัวอย่างที่คำนวณแล้ว

เทคโนโลยีที่มี ICER £35,000/QALY มักจะถูกปฏิเสธโดย NICE เว้นแต่จะมีปัจจัยพิเศษ (เช่น โรคหายากหรือการดูแลระยะสุดท้าย) ที่ทำให้เกณฑ์สูงขึ้นได้

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

คล้ายกับเกณฑ์งบประมาณสูงสุดต่อหน่วยประสิทธิภาพที่ทีมวิศวกรรมยินดีจ่ายสำหรับการอัปเกรดโครงสร้างพื้นฐาน — เกินกว่านั้นถือว่าไม่คุ้มค่า

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

• การปฏิบัติต่อเกณฑ์เป็นตัวเลขตายตัวแทนที่จะเป็นค่าประมาณของต้นทุนค่าเสียโอกาสของระบบ
• การเพิกเฉยต่อความแตกต่างของเกณฑ์ระหว่างประเทศเมื่อเปรียบเทียบการตัดสินใจ
• เปรียบเทียบ ICER ในอีกสกุลเงินกับเกณฑ์โดยไม่แปลงก่อน: ดูการเปรียบเทียบ ICER ข้ามสกุลเงิน — วิธีแปลง (ความเท่าเทียมของอำนาจซื้อเทียบกับอัตราแลกเปลี่ยนตลาด) เป็นตัวตัดสินเชิงระเบียบวิธี ไม่ใช่รายละเอียดการปัดเศษ
• ผสมการตีมูลค่าแบบ λ กับประเพณี VSL/VPF จากตลาดแรงงาน: ทั้งสองมาจากประเพณีทางทฤษฎีต่างกัน (ระเบียบวิธีที่จำกัดด้วยงบประมาณสุขภาพ เทียบกับความชอบที่เปิดเผยจากการแลกเปลี่ยนค่าจ้าง-ความเสี่ยง) และไม่เสมอไปที่จะเข้ากันได้ — สำหรับแนวทางความชอบที่เปิดเผยทางเลือกในการตีมูลค่าชีวิต ดูมูลค่าของชีวิตทางสถิติ

แหล่งที่มา

• Claxton K, et al., Methods for the estimation of the NICE cost effectiveness threshold.
• NICE, guide to the methods of technology appraisal.